အပိုင္း(၂)
“ကေလး မေၾကာက္နဲ႔ေတာ့.. ဒဏ္ရာေတြေရာ ရေသးလား ..“
သီဟ၏ အေမးကို ေၾကာက္ရြ႔ံမႈ မေျပေသးသည့္ ကေလးမေလးသည္ ေခါင္းကိုခါယမ္း၍သာ ေျဖျပႏိုင္ရွာသည္။ သီဟ ကေလးမေလး၏ လက္ကိုဆြဲ၍ အနီးရွိ တဲတံခါးကို ေျပးဖြင့္သည္။ တံခါးပြင့္သြားသည္ႏွင့္ ကေလးမေလးကို တဲထဲသို႔ တြန္းသြင္းလိုက္ၿပီး ..
“ကေလး .. မင္း ဒီမွာပဲေန .. တံခါးကို လုံေအာင္ ပိတ္ထား .. မင္းသိတဲ့လူ လာေခၚမွ ဖြင့္ေပး .. ၾကားလား ..“
သီဟ မွာသင့္သည္ကို မွာၿပီးေနာက္ တိုက္ခိုက္သံမ်ား ၾကားေနရဆဲ ျဖစ္သည့္ ရြာလမ္းမဆီသို႔ ဦးတည္ကာ ထြက္လာခဲ့သည္။ သီဟ ရြာလမ္းမဆီသို႔ ျပန္ေရာက္လာခ်ိန္တြင္မူ တိုက္ပြဲက တစ္မ်ဳိးတစ္ဖံု ေျပာင္းလဲသြားၿပီ ျဖစ္သည္။ သီဟ ၀င္ပါလိုက္မႈ၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ ၀ံပုေလြေတြသည္ အေပၚစီးမွရေနတာ ေတြ႔ရသည္။ သီဟ ေျမျပင္ေပၚ မုဆိုးဒူးေထာက္ထုိင္ၿပီး ရိုင္ဖယ္ကို အက်အနခ်ိန္ကာ ပ်ံ၀ဲေနသည့္ မွင္စာတစ္ေကာင္ကို ပစ္ထည့္လိုက္သည္။ ရိုင္ဖယ္ေသနတ္သံက က်ယ္ေလာင္စြာထြက္ေပၚသည္။
“မွင္စာေတြ .. ေျပးၿပီေဟ့ … ေ၀း .. ေဟး …. ေဟး …“
သီဟ၏ ေသနတ္သံက တိုက္ပြဲကို ရပ္စဲလိုက္သည္ႏွင့္တူသည္။ က်န္ေနေသးသည့္ မွင္စာေတြသည္ အေျခအေနမဟန္ေတာ့သည္ကို ရိပ္မိသည့္အလား ဆက္လက္မတိုက္ခိုက္ေတာ့ပဲ ၀ံပုေလြေတာင္ၾကားထဲမွ ပ်ံသန္းထြက္ခြာသြားသည္ကို ေတြ႔ရသည္။ ၀ံပုေလြေတြ၏ အားရ၀မ္းသာစြာ ေအာ္ဟစ္သံမ်ားက ေနရာအႏွံ႔မွ ေပၚထြက္လာသည္။ မွင္စာေတြ ဆုတ္ေျပးသြားၿပီဆိုတာကို သိလိုက္သည္မို႔ သီဟတစ္ေယာက္ အားမာန္တင္းထားသမွ် ေလွ်ာ့ခ်လိုက္သည္။ သီဟ၏ ရိုင္ဖယ္သည္ ေျမႀကီးကို ေထာက္လ်က္သား စိုက္က်သည္။ ရိုင္ဖယ္နည္းတူ သူ႔ဦးေခါင္းသည္လဲ ငိုက္စိုက္က်၍သြားသည္။ သူ႔နားထဲတြင္ ေနာက္ဆံုးၾကားရသည့္ အသံက လင္းသဒၵါ၏ စိုးရိမ္တႀကီး ေအာ္ဟစ္သံပင္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ သီဟတစ္ေယာက္ ဘာဆိုဘာမွ မသိေတာ့ေပ။
ႏွာေခါင္းထဲတြင္ စူးရွသည့္ စိမ္းေရႊေရႊအနံ႔ကို ရသည္။ သီဟ မ်က္လံုးကို ႀကိဳးစားၿပီး ဖြင့္သည္။ ပထမဆံုး သတိထားမိသည္က သူေရာက္ေနသည့္ေနရာ၏ ထူးျခားမႈ။ သီဟ သစ္လံုးအိမ္တစ္ခုအတြင္းသို႔ ေရာက္ေနတာျဖစ္သည္။ သို႔ေသာ္ သူေရာက္ေနသည့္ အိမ္သည္ သာမန္အိမ္ျဖစ္ဟန္မတူ။ သူလဲေလ်ာင္းေနရာ၏ ေဘးပတ္၀န္းက်င္တြင္ အေရာင္အမ်ဳိးမ်ဳိးရွိေသာ အရည္မ်ားတပြက္ပြက္ဆူေနေသာ အိုးငယ္အခ်ဳိ႔ကို ေတြ႔ရသည္။ စိမ္းေရႊေရႊ အနံ႔သည္ ထိုအိုးေတြဆီမွ ထြက္ေနျခင္း ျဖစ္သည္။ သီဟ သူ႔ကိုတင္ထားသည့္ ကုတင္ေပၚမွ ထဖို႔ျပင္သည္။ လက္တစ္ဖက္ကို တေစာင္းေထာက္ၿပီး ထမည့္ဟန္ျပဳခိုက္တြင္ပင္ တဲတံခါး၀မွ အမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ ေပၚလာသည္ကို ေတြ႔ရသည္။
“ေမာင္သီဟ .. အရမ္းမထနဲ႔ေနာ္ ..“
သူ႔နာမည္ကို တပ္အပ္ေခၚၿပီး တဲထဲ၀င္လာသည့္ အမ်ဳိးသမီးေၾကာင့္ သီဟ မထေသးပဲ စူးစမ္းသလို လွည့္ၾကည့္သည္။ အမ်ဳိးသမီးသည္ လင္းသဒၵါလိုမ်ဳိး လူတစ္ပိုင္း၊ ၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း အႏြယ္ျဖစ္သည္။ ေျပျပစ္ေသာကိုယ္ဟန္ရွိယံုမက မ်က္ႏွာကလဲ အေတာ္ပင္ ေခ်ာေမာလွသည္။ သုိ႔ေသာ္ သတ္လတ္ပိုင္းအရြယ္ရွိသည့္ ထိုအမ်ဳိးသမီးသည္ လင္းသဒၵါႏွင့္မတူပဲ တစ္ခုထူးျခားသည္။ လင္းသဒၵါ၏ ကိုယ္ေပၚတြင္ အေမြးအမွင္နည္းသေလာက္ အခုအမ်ဳိးသမီးေခ်ာ၏ ကိုယ္ေပၚတြင္မူ နီညိဳေရာင္အေမြးမ်ားသည္ ျပည့္ႏွက္ကာ ရွိေနသည္။ ရုတ္တရက္ၾကည့္လိုက္လွ်င္ ကိုယ္က်ပ္၀တ္စံုကို ၀တ္ထားသည္ႏွင့္ေတာင္ တူလွသည္။ သူမကိုယ္၏ အေရးပါေသာ အစိတ္အပိုင္းမ်ားကိုမူ အစိမ္းေရာင္၀တ္လႊာတစ္ခုႏွင့္ ဖံုးကာထားသျဖင့္ သီဟမျမင္ရေခ်။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ ဒါ .. ၀ံပုေလြဟု သိေနသည့္တိုင္ ရင္သပ္ရွဴေမာဖြယ္ အမ်ဳိးသမီး၏ ပံုစံေၾကာင့္ သီဟ စိတ္ထဲတစ္မ်ဳိးတစ္မည္ေတာင္ ျဖစ္သည္။
“က်မနာမည္ သူဇာပါ .. ဘယ္လိုလဲ ရွင့္ဒဏ္ရာေတြ သက္သာရဲ ႔လား …“
အနားေရာက္လာသည့္ အမ်ဳိးသမီးေခ်ာထံမွ ရင္းရင္းႏွီးႏွီး ေမးသံေၾကာင့္ သီဟ စိတ္ထဲ ပထမဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ စိတ္သက္သာရာရမိသည္။ ေတာ္ပါေသးသည္။ သူ႔ကိုလိုလားဟန္ မရွိသည့္ ၀ံပုေလြေတြ၏ ေလာကတြင္ အနည္းဆံုး ဒီအမ်ဳိးသမီးကေတာ့ သူ႔ဘက္မွာ ရွိဟန္တူသည္။ သီဟ မသူဇာ၏ အေမးေၾကာင့္ သူ႔ဘယ္ဘက္ေျခေထာက္ရွိ ဒဏ္ရာကိုသတိရၿပီး အသာလႈပ္ၾကည့္မိသည္။ ၀ံပုေလြအကိုက္ခံထားရသည့္ေနရာက နာက်င္မႈကိုမခံစားရ။ ခပ္ထံုထံုျဖစ္ေနသလိုသာ ခံစားရသည္။ သီဟ မသူဇာကို ေမးခြန္းထုတ္သည့္ အၾကည့္ႏွင့္ၾကည့္သည္။
“ဟုတ္တယ္ .. ေမာင္သီဟ .. ဒဏ္ရာေတြကို က်မေဆးစည္းေပးထားတာ .. အခုလဲ ေနာက္ထပ္ ေဆးလိမ္းဖို႔ကိစၥ က်န္ေသးလို႔ က်မျပန္လာခဲ့တာ …“ “ေက်းဇူးတင္ပါတယ္ .. မသူဇာ ..“ “သူဇာလို႔ပဲ ရင္းရင္းႏွီးႏွီးေခၚပါလား .. ေမာင္သီဟ .. အဲဒါမွ ေမာင္သီဟစိတ္ထဲ တစ္မ်ဳိးျဖစ္တယ္ဆိုလဲ မမလို႔ေခၚလို႔ရပါတယ္ ဟင္း .. ဟင္း .. ေနာက္ၿပီး တကယ္တမ္း ေက်းဇူးတင္ရမယ္ဆိုရင္ .. က်မက ေက်းဇူးတင္ရမွာပါ ..“
မသူဇာ၏ စကားကို သီဟ နားမလည္။ ေမးခြန္းထုတ္ရန္ျပင္သည္။ သို႔ေပမယ့္ အနားတိုးလာၿပီး ရင္ပတ္ရွိ သူ႔အက်ၤ ီက်ယ္သီးတစ္လံုးကို လွမ္းျဖဳတ္လိုက္သည့္ မသူဇာ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ သူ႔ေမးခြန္းက အျပင္ေရာက္မလာပါ။ နီညိဳေရာင္သားေမြးမ်ားရွိကာေနသည့္တိုင္ သြယ္လ်သည့္ မသူဇာ၏ လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ လႈပ္ရွားေနမႈကို ေၾကာင္တက္တက္ႏွင့္ စိုက္ေငးေနမိသည္။ မသူဇာသည္ သီဟ၏ အျဖစ္အပ်က္ကို ရိပ္မိဟန္တူသည္။ ၿပံဳးစစႏွင့္သူ႔ကိုၾကည့္ရင္း သီဟ သိခ်င္ေနသည့္ အေျဖကိုေပးသည္။
“က်မ ေက်းဇူးတင္ရမယ္ဆိုတာကေတာ့ ေမာင္သီဟက က်မသမီးေလးကို ကယ္ခဲ့လို႔ပါ .. က်မသမီးေလးက ေမာင္သီဟ ေပးတဲ့အသက္ပဲ ရွိေတာ့တာပါ ..“
သီဟ သေဘာေပါက္သြားသည္။ လတ္စသတ္ေတာ့ တဲငယ္၏ေနာက္ေက်ာတြင္ ကယ္ခဲ့သည့္ ကေလးမေလး၏ အေမဆိုတာ မသူဇာကိုး။
“ေၾသာ္ .. ဒီလိုကိုး .. သူဘယ္လိုေနေသးလဲ မမ .. ဒဏ္ရာေတြေတာ့ ရခဲ့ဟန္ မတူဘူး ..“ “သမီးေလးရဲ ႔အေျခအေနကို ေမးတဲ့အတြက္ ေက်းဇူးပါပဲ ေမာင္ေလး .. သမီးေလး ေနေကာင္းပါတယ္ .. ဒီေန႔တစ္ေန႔လံုး ေမာင္ေလးရဲ ႔အျပဳအမူကို တစ္ရြာလံုးမွာ ေျပာလို႔မဆံုးျဖစ္ေနၾကတယ္ … ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား သမန္း၀ံပုေလြေတြကေတာ့ ေမာင္ေလးရဲ ႔သတိၱနဲ႔ စြမ္းရည္ကို အံ့ၾသေနၾကတယ္ ..“
မသူဇာသည္ ပိုမိုရင္းႏွီးသည့္ အသံႏွင့္ သီဟ၏ ကူညီမႈကို ထုတ္ေဖာ္ခ်ီးက်ဴးသည္။ သို႔ေသာ္ သီဟစိတ္ထဲ ဘယ္လိုမွ မေန။ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ ဒီပြဲတြင္ သူ၀င္ပါစရာအေၾကာင္းမရွိ။ လင္းသဒၵါကို ကူညီခ်င္သည့္ စိတ္ေၾကာင့္သာ သူ၀င္တိုက္ခဲ့ျခင္းျဖစ္သည္။ သီဟစိတ္ထဲ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးက ေပၚလာသည္။ သူ၏ အေတြးသည္ မ်က္ႏွာတြင္ပင္ ရပ္မသြား။ မ်က္ႏွာလွလွေလး၏ ေနာက္ဆက္တြဲအျဖစ္ က်စ္လ်စ္ေတာင့္တင္းစိုျပည္သည့္ သူမ၏ ကိုယ္လံုးေလးကို ေျပးျမင္ေယာင္သည္။ သူ႔စိတ္ေတြ လႈပ္ရွားလာသည္။ တုိက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ဆိုသလို ထိုအခ်ိန္မွာပင္ မသူဇာ၏ လက္က သူစစ္ေဘာင္းဘီ၏ ခါးပတ္ေခါင္းဆီသို႔ ေရာက္လာသည္။
“ေမာင္ေလး .. ေဆးလိမ္းဖို႔အတြက္ မမကို ဒါႀကီး ျဖဳတ္ေပးပါဦး .. မမ မလုပ္တတ္ဘူး .. “
ကႏြဲ႔ကလ်ႏွင့္ ေျပာသည့္ မသူဇာ၏ စကားသံေၾကာင့္ သီဟ စိတ္က လင္းသဒၵါဆီကေန လက္ရွိအေျခအေနသို႔ ျပန္ေရာက္လာသည္။ မသူဇာ၏ ေတာင္းဆိုမႈအတိုင္း သူ၏ ခါးကိုၾကြကာ ခါးပတ္ကို ခြ်တ္ေပးလိုက္သည္။ မသူဇာ၏လက္က သူ႔ေဘာင္းဘီ၏ တစ္ဖက္တစ္ခ်က္ကိုဆြဲကိုင္လာၿပီး ေအာက္ကိုဆြဲခ်သည္။
“အယ္ .. ေမာင္ေလးက ဒီလိုေတာင္ ျဖစ္ေနတာလား .. မမ ေဆးလိမ္းေပးမယ့္ထဲမွာ ဒါမပါဘူးေလ ..“
မသူဇာက ေနာက္ရႊတ္ရႊတ္ေျပာသည့္တိုင္ သီဟ မ်က္ႏွာပူသလို ျဖစ္သည္။ လင္းသဒၵါ၏ အေၾကာင္းကို စိတ္ကူးယဥ္ေနမႈ၏ အက်ဳိးဆက္ေၾကာင့္ သူ႔လိင္တံသည္ စိတ္ထကာ မာေတာင္ေနသည္။ ေဘာင္းဘီကို မသူဇာ ဆြဲခြ်တ္လိုက္သည္ႏွင့္ သေကာင့္သားက ေခါင္းေထာင္ေနေခ်သည္။
“ကဲပါ မထူးေတာ့ပါဘူး … မမသမီးကို ကယ္ခဲ့တဲ့ ေက်းဇူးအတြက္ မမျပန္ဆပ္တယ္လို႔ပဲ သေဘာထားလိုက္ ..“ “အာ .. မမ .. မ . ဟုတ္ ..“ မသူဇာ၏ လိုက္ေလ်ာမႈကို ျငင္းဆန္ဖို႔ ႀကိဳးစားသည့္ သီဟတစ္ေယာက္ သူ႔လိင္တံကို ဆုပ္ကိုင္လိုက္သည့္ သူမလက္၏ အေတြ႔ေၾကာင့္ စကားစေတြ ရပ္ဆိုင္းကုန္သည္။ သီဟထင္ထားသည္က မသူဇာတို႔ သမန္း၀ံပုေလြေတြ၏ လက္သည္ ၾကမ္းတမ္းမည္လို႔။ သို႔ေသာ္ အခု သူ႔လိင္တံဆီမွ ခံစားရသည့္ အေတြ႕က သူထင္သလို မဟုတ္ေၾကာင္း သက္သျပေနသည္။ ေျပာရမည္ဆိုလွ်င္ ပို၍ေတာင္ အရသာရွိေသးသည္ဟု ဆိုရမည္။ နီညိဳေရာင္အေမြးေလးေတြသည္ ႏူးညံ့လြန္းလွေပရာ သူ႔လိင္တံကို ကတၱီပါစႏွင့္ ထုတ္ထားသလို ခံစားရသည္။ မသူဇာ၏ လက္က လႈပ္ရွားလာသည္ႏွင့္အမွ် သူ႔လိင္တံသည္ တမဟုတ္ခ်င္း ထြားတက္လာသည္။
“ဒီေလာက္ဆိုရင္ .. ေမာင္ေလး အသင့္ျဖစ္ၿပီ မွတ္လား …“
သီဟ လိင္တံက စံခ်ိန္မွီျပည့္မာလာသည္ႏွင့္ မသူဇာသည္ သူလဲေလ်ာင္းေနရာ ကုတင္ေျခရင္းသို႔ စြင့္ခနဲတက္လာၿပီး သူ႔ကိုယ္ေပၚ မိုးၾကည့္ၿပီးေမးသည္။ သီဟ ဘာေျဖလို႔ ေျဖရမွန္းမသိ။ သူ႔အျဖစ္ကိုလဲ သူမယံုႏိုင္ျဖစ္ေနသည္။ သူအရင္တုန္းက မိန္းကေလးေတြႏွင့္ ခ်စ္တမ္း၀င္ဖူးသည့္တိုင္ ထိုသူမ်ားသည္ လူသားမေလးေတြ။ အခုဟာက သမန္း၀ံပုေလြမ။ ေသာက္က်ဳိးေတာ့နည္းၿပီ ထင္ပါရဲ ႔။
“မမ .. က်ေနာ္ … က် .. ေနာ္ ..“
အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ စကားစဖို႔ ႀကိဳးစားသည့္ သီဟတစ္ေယာက္၊ သူမကိုယ္ေပၚရွိ အစိမ္းေရာင္၀တ္ရံုလႊာကို ဖယ္ရွားလိုက္သည့္ မသူဇာ၏ အျပဳအမူေၾကာင့္ ဒုတိယအႀကိမ္ သူေျပာမည့္ စကားကို မဆက္ႏိုင္။ အေစာပိုင္းတုန္းက သူသိခ်င္ေနသည့္ မသူဇာ၏ ၀တ္ရံုလႊာေအာက္မွ အစိတ္အပိုင္းေတြကို ျမင္လိုက္ရခ်ိန္တြင္ ရင္ခုန္ႏႈန္းျမန္လာသလို၊ ေက်နပ္သလိုလဲ ခံစားရသည္။ မသူဇာတို႔ သမန္း၀ံပုေလြတစ္ပိုင္းေတြသည္ အျခားေနရာမ်ားတြင္ ဘယ္ေလာက္ပင္ ၀ံပုေလြႏွင့္တူေနတူေန၊ လွ်ဳိ႔၀ွက္အပ္ေသာေနရာမ်ားတြင္ေတာ့ လူသားမိန္းကေလးမ်ားႏွင့္မျခားတူညီလွသည္။ မသူဇာ၏ ရင္အစံုသည္ ျဖဴစင္၀င္းမြတ္စြာ ရွိေနသည္။ ထို႔အျပင္ ကေလးအေမျဖစ္လို႔လားမသိ။ ႏို႔အံုေတြက အုန္းသီးျခမ္းတစ္လံုးစာေလာက္ အသာေလးရွိၿပီး ႏို႔သီးေခါင္းေတြက ေတာ္ေတာ္ေလးစူထြက္ေနသည္ကိုေတြ႔ရသည္။ သီဟ ပါးစပ္မွ အသံမထြက္လာသည့္တိုင္ လက္ကမူ အလိုလို လွမ္းၿပီးသားျဖစ္သြားေလေတာ့သည္။
ကိုင္ရတာ အိအိေထြးေထြးရွိလွပါသည္။ စစ္ဆင္ေရးကာလမို႔ သီဟတစ္ေယာက္ ဆန္႔က်င္ဘက္လိင္ႏွင့္ မထိေတြ႔ရသည္မွာ လအေတာ္ခ်ီ ၾကာေနၿပီျဖစ္သည္။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ မသူဇာ၏ ႏို႔အံုမို႔မို႔ႀကီးေတြကို သူလက္ႏွင့္ဆုပ္နယ္မိသည့္ေနာက္ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ တျခားဘာအေၾကာင္းအရာမွ ရွိမေနေတာ့ေခ်။ မ်က္ႏွာတည့္တည့္တြင္ ေရာက္လာသည့္ ႏို႔ႀကီးတစ္လံုးကို လက္ႏွင့္ဆြဲယူမိၿပီး ေခါင္းကိုၾကြ၍ ငံုစုပ္သည္။
“အင္း .. ေမာင္ေလးရယ္ .. ေကာင္းတယ္ကြယ္ .. အင္း .. စုပ္ .. စုပ္စမ္းပါ ..“
မသူဇာထံမွ တုန္ခိုက္ခိုက္ႏွင့္ ညည္းသံေပၚလာသည္။ ထို႔အျပင္ သူမကိုယ္ေရွ႔ပိုင္းကို ငိုက္ကာ သီဟ ႏို႔စို႔လို႔အဆင္ေျပေအာင္လဲ ျပဳလုပ္ေပးသည္။ သူမ၏လက္တစ္ဖက္ကမူ ေနာက္ျပန္ယွက္ၿပီး သီဟ၏ လိင္တံကို မလြတ္တမ္းပြတ္ေပးေနသည္။ ႏို႔စို႔သံ တျပြတ္ျပြတ္ႏွင့္ မသူဇာ၏ အရသာေတြ႔၍ ညည္းသံ တအင္းအင္းက ၿပိဳင္တူေပၚထြက္လာသည္။
“ေမာင္ေလးရယ္ … မမ မရေတာ့ဘူး .. အထဲထည့္လိုက္ေတာ့မယ္ ..“
တေအာင့္ၾကာေသာအခါ စိတ္မထိန္းႏိုင္ေတာ့ၿပီမို႔ မသူဇာ သီဟကို ခြင့္ေတာင္းသလို ေျပာဆိုရင္း သူမ၏ တင္ပါးႀကီးကို သူ၏ ဆီးစပ္ေပၚသို႔ေနရာေရႊ႔သည္။ ကိုယ္ကိုမတ္ကာ ေနရာယူလိုက္သည္မို႔ ႏို႔သီးေခါင္းစူစူေလးႏွစ္ခုက သီဟ ပါးစပ္မွ ကြာသြားသည္။ ႏို႔သီးေခါင္းႏွစ္ခုသည္ သီဟ၏ တံေတြးေရာင္ႏွင့္ ေတာက္ေျပာင္ေနသည္မွာ ေရေဆးထားေသာ သေျပသီးညိဳႀကီး ႏွစ္ခုအလားထင္ရသည္။ သီဟ သူ႔လက္ကိုဆန္႔တန္းၿပီး ႏို႔သီးေခါင္းတစ္ခုခ်င္းကို လက္ညိဳးႏွင့္လက္မညွပ္ကာ ပြတ္ကစားသည္။
“အီး … အား … ေမာင္ေလး ..“
မသူဇာတစ္ေယာက္ အရသာေတြ႔သည္ဟန္ႏွင့္ မ်က္ေတာင္ေလးမ်ား ေမွးက်ကာ ညည္းညဴသည္။ ထို႔ေနာက္ သူမသည္ အခ်ိန္ဆိုင္းမေနေတာ့ပဲ တင္ပဆံုကို ၾကြလိုက္ၿပီး သီဟ၏ လိင္တံကို အေပါက္၀ႏွင့္ေတ့သည္။ အံကိုက္ျဖစ္ၿပီဆိုသည္ႏွင့္ မသူဇာ၏ တင္ပါးႀကီးက အိခနဲ ျပန္က်လာသည္။
“အီး … မမရယ္ …“
ဒီတစ္ခါ ညည္းညဴသံထြက္လာရသူက သီဟျဖစ္သြားသည္။ သီဟ၏ လိင္တံသည္ စံခ်ိန္မွီအဆင့္၀င္ေအာင္ ႀကီးထြားလွသည္။ သို႔ေပမယ့္ မသူဇာကမူ တစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ သူ႔လိင္တံကို အဆံုး၀င္ေအာင္ စြမ္းေဆာင္ႏိုင္ခဲ့သည္။ တစ္ခ်က္တည္းႏွင့္ ဒါရိုက္ဟစ္မို႔ သီဟတစ္ေယာက္ အရသာအႀကီးအက်ယ္ေတြ႔သည္။ ထို႔အျပင္ မသူဇာ၏ အဖုတ္သည္ ကေလးအေမသာဆိုသည္၊ အေခ်ာင္ႀကီးျဖစ္မေနပဲ အနည္းငယ္က်ဥ္းက်ပ္ေနေသးသည္ဟု ဆိုလို႔ရသည္။ အတြင္းသားႏုႏုေလးမ်ားကို ပြတ္တိုက္ကာ ၀င္သြားသည့္ အေတြ႔က ဒီအခ်က္ကို ဟုတ္မွန္ေၾကာင္း ျပေနသည္။ သီဟ၏ လက္က ႏို႔အံုႀကီးေတြကို ဆုပ္နယ္ေနရာမွ သူမ၏ ခါးဆီသို႔ ေနရာေရႊ႔သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ …
“အီး … ေကာင္းတယ္ … ေမာင္ေလး … ျဗစ္ … ျဗစ္ … ဖတ္ … ဖတ္ … အင့္ … အင့္ .. အီး ..“
မသူဇာက လက္ေနာက္ျပန္ေထာက္ကာ အားတက္သေရာေဆာင့္ေနသလို၊ သီဟကလဲ မသူဇာ၏ ခါးကို တင္းတင္းဆုပ္ကိုင္ကာ ဆြဲေဆာင့္သည္။ သူ႔လိင္တံသည္ တျဗစ္ျဗစ္ တစြိစြိျမည္၍ အထဲကို၀င္သြားလိုက္၊ အျပင္ကို ျပန္ထြက္လာလိုက္ ျဖစ္ေနသည္။ အခ်ိန္ၾကာလာသည္ႏွင့္အမွ် လိင္အဂၤါႏွစ္ခု၏ ပြတ္တိုက္မႈက ျမန္ဆန္လာသလို၊ ႏွစ္ဦးသားဆံုစည္းရာ သီဟ၏ ဆီးစပ္ေပၚတြင္လဲ အရည္ေတြက အိုင္ထြန္းမတတ္စိုရႊဲလာသည္။
“ေမာင္ေလး .. ျမန္ျမန္ …. မမၿပီးေတာ့မယ္ …“
မသူဇာဆီမွ ညည္းသံက အရိုင္းဆန္သံေတြေပါက္လာသည္။ သူမတကိုယ္လံုးသည္လဲ ေလျပင္းမုန္တိုင္းတိုက္ခတ္ခံရသည့္အလား ထိမ္းမႏုိင္ သိမ္းမရ ယိမ္းခါသည္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို သူမ၏ကိုယ္သည္ ေရွ႔သို႔ကိုင္းက်လာသည္။ ဒူးေခါင္းႏွစ္ဖက္ကို အားျပဳကာေထာက္ၿပီး ဖန္းခနဲ ဖန္းခနဲျမည္ေအာင္ပင္ ေနာက္ျပန္ပစ္ေဆာင့္သည္။ သီဟကိုယ္တိုင္လဲ သူ၏ေျခေထာက္ကို ကုတင္ေပၚေထာက္ကာ က်ားကန္ကန္ထားယံုမက မသူဇာ၏ တင္ပါးႀကီးေတြကို ဆုပ္ကိုင္ၿပီး အားရပါးရဆြဲခ်ေပးသည္။ အခ်ိန္ၾကာၾကာ မေစာင့္လိုက္ရ။ သူတို႔ႏွစ္ဦး ပံုစံေျပာင္းၿပီး မိနစ္ပိုင္းေလးအတြင္းမွာပင္ သီဟ၏ ျပြန္ေခ်ာင္းမွ လရည္ေတြကို အသားကုန္ ပန္းထုတ္လိုက္မိသည္။ သူမအဖုတ္အႏွံ႔တိုး၀င္သြားသည့္ သီဟ လရည္ေတြကပင္ မသူဇာၿပီးဖို႔ ဖန္တီးသလို ျဖစ္သြားရသည္။ သူမ၏ တင္ပါးႀကီးကို ေနာက္ဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ အီးခနဲေအာ္ကာ ဖိခ်လိုက္ၿပီးေနာက္ မသူဇာ သီဟကို ဖက္ကာ ၿငိမ္က်သြားေလရွာသည္။
ႀကီးမားက်ယ္ျပန္႔သည့္ ေက်ာက္သားခန္းမတစ္ခု။ ရိုးရိုးတန္းတန္း ေက်ာက္ခန္းမေတာင္ မဟုတ္။ ေက်ာက္သားနံရံမ်ားတြင္ ထြန္းညွိထားေသာ ဆီမီးတိုင္၏ အလင္းေရာင္မ်ား မရွိလွ်င္ မည္သို႔မွ အထဲသို႔ ျမင္စရာအေၾကာင္းမရွိသည့္ ေက်ာက္သားအနက္မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားေသာ ခန္းမ …။
တကိုယ္လံုး အနီေရာင္အဆင္းရွိသည့္ မွင္စာတစ္ေကာင္သည္ ခန္းမ၏ အလယ္ရွိ သလြန္လိုလိုပံုစံရွိေသာ ေက်ာက္ခံုတန္းတစ္ခုေရွ႔တြင္ ဒူးေထာက္လွ်က္ရွိသည္။ ၎၏ ေသးငယ္က်ဥ္းေျမာင္းေသာ မ်က္လံုးအစံုသည္ တစ္စံုတစ္ခုကို ရွာေဖြေနဟန္ႏွင့္ က်ီးကန္းေတာင္းေမွာက္ ပတ္၀န္းက်င္ကို ေ၀့ကာၾကည့္ေနသည္။ သူ ဒီခန္းမထဲေရာက္ေနသည္မွာ အခ်ိန္နာရီ၀က္ေလာက္ ရိွေတာ့မည္။ အခုထက္ထိ သခင္ျဖစ္သူ၏ အရိပ္အေယာင္ကို မေတြ႔ရေသး။ သူ႔သခင္သည္ သူ႔ကို စိတ္ဆိုးေနၿပီလား မသိ။ သူ႔သခင္အေၾကာင္းေတြးမိသည္ႏွင့္ မွင္စာ၏ အေတြးသည္ ေၾကာက္လန္႔မႈအတိႏွင့္ ျပည့္ႏွက္လာသည္။ ေသမင္းႏွင့္ ရင္ဆိုင္ေတြ႔ရသည့္ႏွယ္ သူ႔တကိုယ္လံုး တုန္ရင္လာသည္။ ထိုအခိုက္ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို သူ႔တကိုယ္လံုး ေရခဲတိုက္ထဲ ေရာက္သြားသည့္ႏွယ္ ေအးစိမ့္သလို ခံစားရသည္။ ေက်ာက္သားခန္းမထဲ ထြန္းညွိထားသည့္ ဆီမီးတိုင္မ်ား၏ အရိပ္သည္ ေၾကာက္စရာ အရုပ္မ်ားသဖြယ္ ယိမ္းယိုင္လႈပ္ရွားသြားၿပီးေနာက္ မွင္စာနီ ဒူးေထာက္ထားရာ သလြန္ရွည္တြင္ အနက္ေရာင္အရိပ္တစ္ခုသည္ ဘြားခနဲ ေပၚလာသည္။ အနက္ေရာင္ အရိပ္သည္ လူသားသြင္ျပင္ဟန္ရွိေသာ္လဲ အေသအခ်ာၾကည့္လွ်င္ အခိုးအေငြ႔မ်ားႏွင့္ ဖြဲ႔စည္းထားသည့္အလား ထင္ရသည္။ မ်က္ႏွာကိုမူ အခြ်န္သဖြယ္ရွိေသာ ဦးေဆာင္းတစ္ခုက ကာထားသျဖင့္ မည္သည့္သြင္ျပင္ရွိသည္ကို မွန္းဆရခက္လွသည္။ ပံုစံကို ျမင္ရယံုႏွင့္ ထိတ္လန္႔ခ်င္စရာေကာင္းေနသည္။ သူကား …
ယမရာဇာ … ယမရာဇာသည္ သလြန္ေပၚတြင္ အခန္႔သား ၀င္ထိုင္လိုက္ၿပီးေနာက္ သူ႔ေရွ႔တြင္ရွိေနသာ မွင္စာနီကို ငံု႔ၾကည့္သည္။ မွင္စာနီသည္ ယမရာဇာ၏ နီရဲ၀င္းေျပာင္ေနေသာ မ်က္လံုးအစံုကို မခံႏိုင္သည့္ႏွယ္ ေခါင္းကို ငံုလွ်ိဳးသြားသည္။
“ေမာင္နီ .. မင္း တာ၀န္ကို ေက်ပြန္ရဲ ႔လား …“ ယမရာဇာ၏ လူသားအသံႏွင့္မတူညီေသာ ေၾကာက္မက္ဖြယ္ေကာင္းသည့္ အသံသည္ ခန္းမထဲ ဟိန္း၍ ထြက္သည္။ ေမာင္နီဟု အေခၚခံရသည့္ မွင္စာနီ၏ ကိုယ္သည္ ထိုအသံအၾကား၌ ပို၍ တုန္လႈပ္လာသည္။ “ကြ်န္ .. ကြ်န္ေတာ္မ်ဳိး .. သခင္ခိုင္းတဲ့အတိုင္း .. ဟိုလူသားေနာက္ကို ေနာက္ေယာင္ခံ လိုက္ခဲ့ပါတယ္ …“
အထစ္ထစ္ အေငါ့ေငါ့ႏွင့္ ေျဖလိုက္သည့္ ေမာင္နီ၏ အသံေနာက္ကြယ္တြင္ ဖံုးကြယ္ထားေသာ အေၾကာင္းအရာေတြ ရွိမွန္း ယမရာဇာ ခ်က္ခ်င္း ရိပ္မိသည္။ “ေမာင္နီ .. မင္း ဘာေတြ လုပ္ခဲ့တာလဲ …“ “ကြ်န္ .. ကြ်န္ေတာ္ …“ မွင္စာနီသည္ သူလုပ္ခဲ့သည့္ ျပစ္မႈကို ထုတ္ေဖာ္ေျပာဆိုဖို႔ရာ မ၀ံ့မရဲ ျဖစ္ေနရွာသည္။ ယမရာဇာ၏ လက္တစ္ဖက္သည္ ၿဗံဳးခနဲဆိုသလို ရွည္ထြက္လာၿပီး ေမာင္နီ၏ ေခါင္းကိုအုပ္ကိုင္မိသား ျဖစ္သြားသည္။ မွင္စာနီ၏ ကိုယ္သည္ ဓါတ္လိုက္ခံရသည့္ႏွယ္ ခ်က္ခ်င္းတုန္တက္လာသည္။ သူ သိသည္။ ယမရာဇာကို ဘယ္အခ်က္မွ ဖံုးကြယ္ထားလို႔ မရဆိုတာကို။ ၀ံပုေလြေတာင္ၾကားကို သခင့္အမိန္႔မရပဲ စီးနင္းတိုက္ခိုက္ခဲ့သည့္ ျဖစ္ရပ္မ်ားသည္ ယမရာဇာ၏ စိတ္အာရံုဆီသို႔ အလိုလို ေရာက္ရွိၿပီးသား ျဖစ္သြားေလၿပီ။
“မင္း … ငါ့အမိန္႔မရပဲ … ၀ံပုေလြေတာင္ၾကားကို တိုက္ခဲ့တယ္ေပါ့ …“ ယမရာဇာဆီမွ ေအးစက္စက္ႏိုင္လွသည့္ ႀကိမ္းေမာင္းသံသည္ နားကြဲမတတ္ ေက်ာက္ခန္းမထဲ ပ်ံႏွံ႔သည္။ ဆီမီးတိုင္မ်ားပင္ စကားသံအဟုန္ႏွင့္ ယိမ္းခါကုန္သည္။ မွင္စာ ေမာင္နီခမ်ာ သူ႔အသက္အား ခ်မ္းသာေပးရန္ ေတာင္းပန္ဖို႔ တဆတ္ဆတ္တုန္ယင္ေနသည့္ ပါးစပ္ကို ႀကိဳးစားဟသည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ပါးစပ္က စကားသံ ထြက္မလာႏိုင္ပါ။ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္ညည္းသံသာ ထြက္လာၿပီးေနာက္ ေအာ္သံမွ မဆံုးေသး သူ႔တကိုယ္လံုးသည္ ျပာမႈန္မ်ားအျဖစ္လြင့္စဥ္ကာ ပေပ်ာက္သြားေလသည္။
ယမရာဇာသည္ သူ႔လက္ဖ၀ါးထဲတြင္ က်န္ေနသည့္ မွင္စာနီ၏ အကြ်င္းအက်န္အမႈန္အခ်ဳိ႔ကို ခါခ်လိုက္သည္။ ထို႔ေနာက္ ေအးစက္စက္အသံႏွင့္ တဟားဟားရယ္သည္။ ထိုရယ္သံမ်ားႏွင့္အတူ သူ၏ ကိုယ္သည္ ေက်ာက္ခန္းမထဲ၌ ေပၚလာစဥ္တုန္းကႏွယ္ ဟူးခနဲျမည္ကာ လြင့္စဥ္ေပ်ာက္ကြယ္သြားသည္။ သက္ရွိသတၱ၀ါတစ္ဦးတစ္ေယာက္မွ မရွိေတာ့သည့္ ေက်ာက္ခန္းမထဲတြင္ ယမရာဇာ၏ ရယ္သံမ်ားသာ ပဲ့တင္ထပ္ကာ က်န္ခဲ့ေလေတာ့သည္။
သီဟႏွင့္ ၀ံပုေလြျဖဴႀကီး ဦးသိဒိၶ ရြာမွ လမ္းေလွ်ာက္ထြက္လာခဲ့သည္မွာ ဆယ့္ငါးမိနစ္ခန္႔ရွိၿပီျဖစ္သည္။ ေနာက္ထပ္ ေျခလွမ္းအနည္းငယ္ လွမ္းမိလွ်င္ ရြာအစြန္သို႔ ေရာက္ေပေတာ့မည္။ ဦးသိဒိၶသည္ သူ႔သြားႏႈန္းအတုိင္း ထပ္ျခပ္မကြာ ႀကိဳးစားၿပီး လိုက္လာသည့္ သီဟကို လွည့္ၾကည့္သည္။ ဒဏ္ရာမွ ေပ်ာက္ကင္းကာစ လူသားတစ္ဦး၊ သမန္း၀ံပုေလြတစ္ေကာင္၏ ေျခလွမ္းကို အမွီလိုက္ႏိုင္ျခင္းသည္ ေတာ္ယံု စြမ္းရည္ေတာ့မဟုတ္။ သေဘာက်သလို ေခါင္းတဆတ္ဆတ္ ညိတ္ၿပီးေနာက္ ခပ္လွမ္းလွမ္းရွိ ေတာင္ကမူဆီသို႔ ဦးတည္ကာ သြားသည္။ ေနာက္က်ခံ အေလ်ာ့ေပးဖို႔ မစဥ္းစားထားသည့္ သီဟ တစ္ေယာက္ ထံုးစံအတိုင္း ေနာက္ကေန မေျပးယံုတမယ္ႀကိဳးစားၿပီး လိုက္တက္သည္။
၀ံပုေလြရြာ၏ သမားေတာ္ဟု သိခဲ့ရေသာ မသူဇာ၏ ေဆးစြမ္းက ထက္လွသည္ဟု ဆိုရမည္။ သီဟ အနားယူခဲ့သည့္ တစ္ေန႔တာကာလအတြင္း သူမ လိမ္းေဆးေၾကာင့္ ဒဏ္ရာေတြက ပကတိအတိုင္း ျပန္လည္ေကာင္းမြန္ခဲ့သည္။ ယုတ္စြအဆံုး ၀ံပုေလြအကိုက္ခံရေသာ သူ႔ဘယ္ဘက္ေျခသလံုးသည္ပင္ အနာျပန္က်က္လာသည္အထိ သက္သာသည္။ ထို႔ေၾကာင့္လဲ ဦးသိဒိၶေနာက္မွ အနည္းငယ္ ေျပးလႊားကာ လိုက္လာရသည့္တိုင္ သီဟ တစ္ေယာက္ ထူးထူးေထြေထြ နာက်င္မႈကို မခံစားရေပ။ ေျခေထာက္ဒဏ္ရာကို သူ႔အာရံုစိုက္စရာမလိုေတာ့သည့္မို႔ သီဟတစ္ေယာက္ ဦးသိဒိၶ သူ႔ကို စကားေျပာဖို႔ ေခၚထုတ္လာသည့္ အေၾကာင္းရင္းကို စဥ္းစားေနမိသည္။ ဦးသိဒိၶ ငါ့ကို ဘာေျပာခ်င္တာပါလိမ့္ …။
“ဒဏ္ရာေတြက သက္သာတယ္မဟုတ္လား .. ေမာင္သီဟ ..“
ေတာင္ကုန္းထိပ္သုိ႔ ေရာက္လာသည္မို႔ ၀ံပုေလြျဖဴႀကီး ဦးသိဒိၶ ရြာဘက္ကို လွမ္းျမင္ရသည့္ ကမူစြန္းတစ္ခုတြင္ ရပ္လိုက္ၿပီး အနားေရာက္လာသည့္ သီဟကို လွမ္းေမးသည္။ သီဟ ေခါင္းတစ္ခ်က္သာ ညိတ္ျပၿပီး ဦးသိဒိၶႏွင့္ ယွဥ္ရပ္ကာ ေတာင္ကုန္းေပၚကေန လွမ္းျမင္ရသည့္ ၀ံပုေလြရြာကို ၾကည့္မိသည္။ ညေနေနေစာင္းသည့္အခ်ိန္မို႔ သူရိယေနမင္းသည္ ၀ံပုေလြရြာ၏ အေနာက္ဘက္ေတာင္တန္းတြင္ ေမးတင္ေနေလသည္။ ေရႊ၀ါေရာင္အဆင္းရွိသည့္ ညေနခင္း၏ အလင္းေရာင္မ်ားသည္ ရြာေပၚသို႔ ျဖာက်ေနသည္မွာ လွပသည့္ ပန္းခ်ီကားခ်ပ္တစ္ခုအလားပင္။
“အင္မတန္မွလွတဲ့ ေနရာတစ္ခုကို ဦးသိဒိၶ ပိုင္ဆိုင္ထားတာပဲ ..“ သီဟ၏ ခ်ီးမြမ္းမႈေၾကာင့္ ဦးသိဒိၶၿပံဳးသည္။ “ဟုတ္တယ္ .. ေမာင္သီဟ .. ဒီေနရာေလးက လွတယ္ .. ဒါေပမယ့္ ဒီလိုလွပမႈက တာရွည္ခံပါ့မလား မသိဘူး …“
သီဟ ဦးသိဒိၶ၏ စကားကို နားမလည္။ အမွန္အတိုင္းဆိုရလွ်င္ သူႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို ဘာဆိုဘာမွ နားမလည္။ သူေရာက္ေနသည့္ ေနရာသည္ ဘယ္လိုေနရာမ်ဳိးလဲ။ သူ႔တကိုယ္လံုး နာက်င္ကိုက္ခဲမႈကိုသာ မခံစားခဲ့ရဘူးဆိုလွ်င္ လက္ရွိႀကံဳေနသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေတြကို သူအိမ္မက္တစ္ခုလို ထင္ျမင္မိမည္မွာ ေသခ်ာပါသည္။ “က်ေနာ္ ေမးခြင့္ရလွ်င္ တစ္ခုေမးခ်င္တယ္ .. ဦးသိဒိၶတို႔ေနရာက ဘယ္လိုေနရာမ်ဳိးလဲ …“ သီဟ၏ ေမးခြန္းကို ဦးသိဒိၶက ခ်က္ခ်င္းမေျဖ။ သက္ျပင္းခ်သလို အသက္ကို ျပင္းစြာရွဴသြင္းသည္။ ၿပီးမွ .. “ေမာင္သီဟရဲ ႔သိခ်င္ေနတဲ့ ေမးခြန္းကို အတိုဆံုးေျဖရမယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္တို႔ ရွိေနရာဟာ သီးျခားကမာၻတစ္ခုလို႔ ဆိုလို႔ရပါတယ္ .. ဒါေပမယ့္ သီျခားကမာၻဆိုလို႔ က်ဳပ္တို႔ခ်ည္းပဲ ရွိေနတာေတာ့ မဟုတ္ဘူး .. ေမာင္သီဟတို႔လိုမ်ဳိး လူသားေတြလဲ ရွိပါေသးတယ္ … ဒါေပမယ့္ ေမာင္သီဟနဲ႔ေတာ့ ပံုစံမတူဘူးလို႔ ေျပာရမယ္ ..“
သီဟ အနည္းငယ္ အားတက္သြားသည္။ ဘယ္လိုေနရာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူႏွင့္ အမ်ဳိးအႏြယ္တူ လူသားေတြ ရွိေနသည္ဆိုသည့္ စကားကိုက အားတက္ခ်င္စရာ ေကာင္းေနသည္။ “ဒါဆို ဦးသိဒိၶတို႔လိုမ်ဳိး သမန္း၀ံပုေလြေတြရွိေနတာကို ဒီကလူေတြက သိၾကတယ္ေပါ့ …“ “သိတယ္ဆိုပါေတာ့ .. ေမာင္သီဟ .. သိလို႔လဲ ခက္ေနတာေပါ့ ..“
ဦးသိဒိၶ၏ စကားသံက အနည္းငယ္ စိတ္ပ်က္သံ စြက္ေနသည္။ သီဟ သေဘာေပါက္မိသည္။ သမန္း၀ံပုေလြေတြႏွင့္ လူသားေတြဆိုသည္မွာ ဘယ္လိုမွ အတူရပ္တည္ႏိုင္မည့္ အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြ မဟုတ္။ သူဆက္မေမးေတာ့။ သို႔ေပမယ့္ သူ႔ေခါင္းထဲတြင္ လိပ္ခဲတည္းလည္းျဖစ္ေနေသာ အေၾကာင္းအရာတစ္ခုရွိေသးသည္။ ဦးသိဒိၶတို႔လိုမ်ဳိး သမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္ေတြကေတာ့ ထားပါေတာ့။ လင္းသဒၵါ .. သူမကေရာ ဘယ္လိုလဲ။ မသူဇာဆီက သိရသည့္ သတင္းအနည္းအငယ္အရဆိုလွ်င္ ၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း၊ လူတစ္ပိုင္း သတၱ၀ါေတြသည္ သမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္ေတြထက္ အေျခအေနနိမ့္က်သည္ဆိုတာကို သူသိထားသည္။ ဘယ္လိုျဖစ္လို႔ ၀ံပုေလြရြာ၏ ေခါင္းေဆာင္တြင္ ထိုသို႔ သမီးတစ္ေယာက္ ရွိေနရတာလဲ။ သူတပါး မိသားစု၏ အတြင္းေရးမို႔ ထုတ္ေဖာ္ေမးရမွာ သီဟ အားနာေနမိသည္။ သို႔ေသာ္ ဦးသိဒိၶသည္ သီဟ၏ အေတြးကို ရိပ္မိဟန္ရွိသည္။ ၀ံပုေလြရြာ၏ လြမ္းေမာဖြယ္ရွဴခင္းကို ေငးစိုက္ၾကည့္ေနရင္းမွ …
“က်ဳပ္ ေမာင္သီဟကို ေခၚလာတဲ့ အေၾကာင္းအရင္းက လင္းသဒၵါအတြက္ အကူအညီတစ္ခု ေတာင္းခ်င္လို႔ပါ …“ “လင္းသဒၵါ ?? ..“ “ဟုတ္တယ္ ေမာင္သီဟ .. လင္းသဒၵါဟာ က်ဳပ္နဲ႔ သူ႔မိခင္ျဖစ္တဲ့ လူသားအမ်ဳိးသမီးတစ္ေယာက္ရဲ ႔ခ်စ္ႀကိဳက္မႈကေန ျဖစ္တည္လာတဲ့ ကေလးပါ .. အဲဒါေၾကာင့္ ေမာင္သီဟ ေတြ႔တဲ့အတိုင္း ဒီကေလးဟာ လူတစ္ပိုင္း၊ ၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း ျဖစ္ေနတာေလ … တကယ္ေတာ့ လင္းသဒၵါရဲ ႔ဘ၀က သနားစရာေကာင္းပါတယ္ .. သူမခမ်ာ က်ဳပ္ရဲ ႔သမီးအရင္းျဖစ္ေပမယ့္ ဒီလိုမ်ဳိး လူတစ္ပိုင္း၊ ၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း ျဖစ္ေနတဲ့အတြက္ သမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္ေတြရဲ ႔ အႏွိမ္ခံဘ၀နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာခဲ့ရတာပါ …“
သီဟ လင္းသဒၵါအတြက္ မခံခ်င္ျဖစ္မိသည္။ စိတ္ထဲရွိရာကို ထိန္းခ်ဳပ္မထားတတ္သူမို႔ .. “ဒါဆို .. ခင္ဗ်ားက ကိုယ့္သမီးအတြက္ အကာအကြယ္မေပးႏိုင္ဘူးေပါ့ … ဒါနဲ႔မ်ား .. ဘာျဖစ္လို႔ လူမိန္းမတစ္ေယာက္ကို ႀကိဳက္ခဲ့ေသးတာလဲ … ဦးသိဒိၶ !! ခင္ဗ်ား ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္အေနနဲ႔ ကိုယ့္အမ်ဳိးအႏြယ္ေတြနဲ႔ပဲ ပတ္သက္ခဲ့ပါလား .. ခင္ဗ်ား .. “ “အလကားလူ“ လို႔ေအာ္ဟစ္ကာ ေျပာလိုက္ခ်င္ေပမယ့္ ဦးသိဒိၶက လူမဟုတ္သည့္အတြက္ သီဟ ေျပာဖို႔ ခက္ေနသည္။ စကားစကိုသာ တံုးတိျဖတ္ပစ္လိုက္ရၿပီး စိတ္ဆိုးမာန္ဆိုးႏွင့္ တံု႔ျပန္လာမည့္ ဦးသိဒိၶ၏ အျပဳအမူကို ေစာင့္ၾကည့္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ဦးသိဒိၶသည္ သူ႔စကားေတြကို စိတ္ဆိုးသည့္ပံုမေပၚ။ စိတ္အားငယ္သည့္အသြင္သည္သာ သူ၏ ၀ံပုေလြမ်က္ႏွာေပၚတြင္ ထူးဆန္းဖြယ္ ေတြ႔ရသည္။ ရုတ္ခ်ည္းဆိုသလို ဦးသိဒိၶ၏ မ်က္၀န္းအိမ္တြင္ မ်က္ရည္မ်ား စို႔တက္လာသည္။ သီဟ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရသည္။
“က်ေနာ္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ ဦးသိဒိၶ .. က်ေနာ္ စိတ္မထိန္းႏိုင္ျဖစ္သြားတယ္ …“ “ရပါတယ္ .. ေမာင္သီဟ … တကယ္လို႔ ေမာင္သီနားေထာင္ခ်င္တယ္ဆိုရင္ အင္မတန္မွ စိတ္၀င္စားဖို႔ ေကာင္းတဲ့ ဇာတ္လမ္းတစ္ခုကို ေျပာျပခ်င္ပါတယ္ ..“ “ေျပာပါ ဦးသိဒိၶ .. က်ေနာ္နားေထာင္ဖို႔ အသင့္ပါပဲ …“
ျမျမလင္းတစ္ေယာက္ ဘႀကီးေျပာသည့္စကားကို မလိုက္နာမိတာ မွားၿပီးမွန္း ေကာင္းေကာင္းႀကီး သိရေလၿပီ။ အေနာက္ဘက္က ေတာနက္ထဲကို သြားၿပီး မွ်စ္မခ်ဳိးဖို႔ရန္ ဘႀကီးျဖစ္သူက အတန္တန္မွာခဲ့သည္။ သို႔ေသာ္ အပ်ဳိဖ်န္းမေလး ျမျမလင္းက ဘႀကီးျဖစ္သူ၏ စကားကို အေလးအနက္ထားရေကာင္းမွန္း မသိခဲ့။ မွ်စ္စို႔ေပါက္ႀကီးငယ္ေတြကို ေတြ႔လိုက္သည္ႏွင့္ တေလာကလံုးကို ေမ့သြားသည္။ အဲဒီအတြက္ေၾကာင့္ သူမနားသို႔ ေယာက်္ားႀကီးေလးေယာက္ ၀ိုင္းလာသည္ကို အနီးကပ္ေရာက္လာမွ သတိထားမိသည္။ ရမၼက္ခိုးေ၀ကာ အဆီျပန္ေနသည့္ မ်က္ႏွာမ်ားကို ျမင္လိုက္သည္ႏွင့္ ဒီလူေတြ ဘာလိုခ်င္သည္ဆိုတာကို သူမ ရိပ္မိသည္။ မွ်စ္ခူးဖို႔ ယူလာသည့္ ဓါးပါးေလးကိုသာ ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ကိုယ္ေရွ႔က ကာထားရသည္။
“ရွင္ .. ရွင္တို႔ေတြ … ဘာလိုခ်င္လို႔ ….“ “ေပသီးေရ … ခ်ာတိတ္ေလးက ေၾကာက္စရာဓါးႀကီးနဲ႔ကိုး … မေၾကာက္ပါနဲ႔ ကေလးရယ္ … အကိုႀကီးတို႔က ကေလးလို မွ်စ္ခ်ဳိးခ်င္လို႔ပါ … ၀ါး … ဟား …ဟား …“
ေယာက်္ားႀကီးေလးေယာက္၏ ရယ္ေမာသံက ေတာနက္ထဲ ပ်ံ႔ႏွံ႔သြားသည္။ ျမျမလင္း ေနာက္လွည့္ကာ ထြက္ေျပးဖို႔ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ ထိုလူဆိုးေတြက သူမအႀကံကို ႀကိဳတင္တြက္ဆထားဟန္ရွိသည္။ ျမျမလင္း ထြက္ေျပးမည့္ ေနာက္ဘက္သို႔ လူတစ္ေယာက္က ေျပး၍ေနရာယူၿပီးသားျဖစ္ေနသည္။ ေလးဘက္ေလးတန္မွ ခ်ဥ္းကပ္လာသည့္ လူယုတ္မာတစ္စုေၾကာင့္ ျမျမလင္း ေျပးဖို႔ေျမမရွိေတာ့။ သူမဘ၀ ေရတိမ္နစ္ရေတာ့မည္။
“အေမ့ !!! ေၾကာက္ေၾကာက္လန္႔လန္႔ႏွင့္ ေနာက္ဆုတ္ေနရသည့္ ျမျမလင္း အေရးထဲ ကမူတစ္ခုကို ခလုတ္တိုက္ကာ လဲေသးသည္။ သူမအနားသို႔ တစ္လွမ္းခ်င္းတိုးလာသည့္ လူဆိုးေခါင္းေဆာင္အဖို႔ ဒါက အကြက္ေပါ့။ ျမျမလင္းတစ္ေယာက္ ဟန္ခ်က္ပ်က္ကာ လဲက်သြားသည္ႏွင့္ ခ်က္ခ်င္းေရွ႔တိုးလာၿပီး ဓါးကိုင္ထားသည့္လက္ကို သူ႔ဖိနပ္ႀကီးႏွင့္ နင္းခ်သည္။ “အား …“ ျမျမလင္း၏ နာနာက်င္က်င္ႏွင့္ ေအာ္သံက က်ယ္ေလာင္စြာထြက္သည္။ “ေဟ့ေကာင္ေတြ .. ဒီေကာင္မေလး လက္တစ္ဖက္ဆီကို ခ်ဳပ္ထား .. ငါအရင္လုပ္မယ္ .. ငါၿပီးရင္ မင္းတို႔လုပ္ …“ “ဘဦးတို႔ကေတာ့ကြာ .. ဘာပဲျဖစ္ျဖစ္ သူက အရင္ျမည္းလိုက္ရမွ .. ဟား … ဟား …“ ျမျမလင္း၏ လက္တစ္ဖက္ကို ၀င္ခ်ဳပ္သည့္ လူၾကမ္းတစ္ေယာက္က ေျပာလိုက္ေပမယ့္ ဘဦးဆိုသည့္ သေကာင့္သားက ဂရုစိုက္ဟန္မတူ။ ရုန္းကန္ေနသည့္ ျမျမလင္း၏ ေျခေထာက္ႏွစ္ေခ်ာင္းကိုသာ ဖမ္းခ်ဳပ္ဖို႔ ႀကိဳးစားေနသည္။ “ေကာင္မေလး … နင္ ၿငိမ္ၿငိမ္သက္သက္ခံစမ္း .. နင္ မခုခံရင္ ငါအတင္းမလုပ္ဘူး … နင္ေရာ ငါေရာ ေကာင္းမယ့္ အျဖစ္ .. ၿငိမ္ၿငိမ္ေနစမ္း ..“ “အို .. မခံဘူး .. ဘာျဖစ္လု႔ိ ခံရမွာလဲ …. က်မကို လႊတ္ …“ “ၿဗိ …“ “အား … ရွင္ .. လူယုတ္မာ …. ကယ္ၾကပါဦး …. က်မကို ကယ္ၾကပါဦး … ဒီမွာ လူဆိုးေတြ က်မကို အႏိုင္က်င့္ေနၾကတယ္ …“ “ေအာ္ .. ေအာ္ .. ႀကိဳက္သေလာက္သာေအာ္ .. ဒီေတာနက္ထဲမ်ား နင့္ကို ကယ္မယ့္လူရိွေနမယ္ ထင္မလား … “ ျမျမလင္း အသံကုန္ေအာ္ေနေပမယ့္ ဘဦး ဂရုမစိုက္ေပ။ စုတ္ၿပဲသြားသည့္ အကၤ် ီစေၾကာင့္ ၀င္းပျဖဴေဖြးစြာထြက္လာသည့္ ျမျမလင္း၏ ရင္အံုေနရာကို အသာငမ္းငမ္း စိုက္ၾကည့္သည္။ တဆက္တည္း ခါးက ထမိန္ကိုပါ ဆြဲခြ်တ္ဖို႔ လက္လွမ္းလိုက္သည္။ “အမေလး … ကယ္ၾကပါဦး … က်မကို ကယ္ၾကပါဦး !!! ….“
ေတာ္ေတာ္ေ၀းအထိ ေရာက္ေအာင္ ေျပးလိုက္ၿပီး ဖမ္းခဲ့ရသည့္ သမင္၏ လည္မ်ဳိကို ကိုက္ခဲထားရင္းမွ သိဒိၶေခါင္းေထာင္ကာ ၾကည့္မိသည္။ သူ႔နားထဲတြင္ မိန္းကေလးတစ္ဦး၏ ေအာ္သံလိုလို ၾကားလိုက္ရသည့္အတြက္ ျဖစ္သည္။ သူနားစြင့္ထားသည့္အခိုက္မွာပင္ တိတ္ဆိတ္ေနသည့္ ေတာထဲ၌ ဒုတိယအႀကိမ္အျဖစ္ ေၾကာက္လန္႔တၾကားေအာ္လိုက္သည့္အသံ ထပ္၍ ေပၚလာသည္။ သိဒိၶ သမင္ကို လႊတ္ခ်ကာ ၀ံပုေလြေတာင္ၾကားဘက္သို႔ ျပန္ေျပးဖို႔ ေျခလွမ္းျပင္လိုက္သည္။ သူ လူေတြႏွင့္ မေတြ႔ခ်င္။ လူဆိုသည့္ အေကာင္ေတြသည္ ၀ံပုေလြေတြကိုျမင္လွ်င္ သားရဲတိရစာၦန္ဆိုးအျဖစ္ယူဆကာ ရန္ျပဳခ်င္ၾကသည္။ ေၾကာက္လွသည္ မဟုတ္ေသာ္လဲ အလကားသက္သက္ ရန္မမ်ားခ်င္သျဖင့္ သိဒိၶေရွာင္ထြက္သြားဖို႔ ဆံုးျဖတ္လိုက္သည္။ သို႔ေသာ္ သူ႔ေျခလွမ္းေတြသည္ တတိယအႀကိမ္ေပၚထြက္လာသည့္ မိန္းကေလး၏ အသံေၾကာင့္ ေျခလွမ္းေတြ ရပ္သြားမိသည္။
အသံ ….။ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္၏ အသံ။ ေၾကာက္လန္႔တၾကား အကူအညီေတာင္းေခၚသည့္ အသံထဲတြင္ ၀မ္းနည္းျခင္း၊ စိုးရြံ႔ျခင္း၊ အားငယ္ျခင္း တို႔က ေရာျပြန္းကာပါေနသည္။ သိဒိၶ ထိုအသံဆီကေန ရုန္းထြက္သြားဖို႔ ခဲယဥ္းလွသည္။ ေခါင္းျပန္လွည့္ကာ အသံထြက္လာရာသို႔ ၾကည့္မိသည္။ ထို႔ေနာက္တြင္မူ .. “အူ ..၀ူ …“ “ေဟ့ေကာင္ … ဘာေကာင္လဲ မသိဘူး … ေအာ္သံၾကားတယ္ ….မင္း ျမန္ျမန္လုပ္ရင္ေကာင္းမယ္ …“ “ေခြးေကာင္ .. .ေရႊေသြး .. လုပ္ေနတာပဲ မေတြ႔ဘူလား … မင္းဟာမက ေပါင္ကို က်စ္လိမ္ထားတာ မေတြ႔ဘူးလား … အဲဒီေျခေထာက္ကို ဆြဲထားစမ္းကြာ …“ ေရႊေသြးက ဘဦးခိုင္းသည့္အတုိင္း အတင္း ေျခေထာက္ကို လိမ္ကာထားသည့္ ျမျမလင္း၏ ေပါင္တံတစ္ဖက္ကို ဆြဲထုတ္သည္။ ေယာက္်ားႀကီးအားမို႔ ျမျမလင္းေတာင့္ကာ မထားႏိုင္။ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာ ေတာက္ေလွ်ာက္ရုန္းကန္ေနရသည့္အတြက္ သူမ အားအင္ကုန္ခမ္းေနၿပီ။ တင္းတင္းေစ့ေနသည့္ ေပါင္ႏွစ္ဖက္က ကြာသြားသည္။ အပ်ဳိစင္အဖုတ္ေလးက အကာအကြယ္မဲ့သြားေခ်ၿပီ။
“ဟား … ဟား …. ဒီေလာက္ေတာင္ ရုန္းခ်င္တဲ့ေကာင္မ .. တစ္ခ်က္တည္းနဲ႔ အဆံုး၀င္ေအာင္ကို ထည့္ပစ္ဦးမယ္ ..“ ဘဦးတစ္ေယာက္ ေအာင္ေသေအာင္သား စားဖို႔အတြက္ သူ၏လီးတံမည္းမည္းႀကီး လက္ႏွင့္အေသအခ်ာဆုပ္ကိုင္ၿပီး အကြဲေၾကာင္းေလးေအာက္ေျခသို႔ ေသခ်ာေထာက္သည္။ အေပါက္ကို စမ္းမိကာ ေနရာက်သည္ႏွင့္ ဖင္ႀကီးကို ၾကြကာဖိခ်ရန္ ျပင္လိုက္သည္။
“အား ….“ “အား ….“
ငယ္သံပါေအာင္ ေအာ္လိုက္သည့္အသံ ေပၚလာသည္။ သို႔ေသာ္ ထိုအသံသည္ ျမျမလင္း၏ အသံမဟုတ္။ ဘဦး၏ ေၾကာက္လန္႔တၾကား ေအာ္သံျဖစ္သည္။ သူ၏ လည္ဂုတ္ကို ကိုက္ခဲထားသည့္ အေကာင္ကို လက္ျဖင့္ အားကုန္တြန္းခ်သည္။ သို႔ေပမယ့္ ၀ံပုေလြ၏ သြားစြယ္ေတြထံမွ သူလြတ္ေျမာက္ေအာင္ မရုန္းထြက္ႏိုင္။ မိနစ္ပိုင္းအတြင္း ဘဦးတစ္ေယာက္ ဆန္႔ငင္ဆန္႔ငင္ႏွင့္ အသက္ေပ်ာက္သြားသည္။
“ေပသီး .. ၀ံပုေလြကြ … ခ် ခ် .. ခ်ဟ ..“ ျမန္ဆန္လွသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ က်န္သည့္ လူဆိုးသံုးေယာက္သည္ ၾကက္ေသေသေနၾကေပမယ့္ ဘဦး၏ အျဖစ္ဆိုးကို ျမင္လိုက္သည္တြင္ သတိျပန္၀င္လာသည္။ အမဲလိုက္ဓါးကိုယ္စီကို ထုတ္ကာ သိဒိၶဆီသို႔ တိုးလာၾကသည္။ ၀ံပုေလြတစ္ေကာင္ႏွင့္ လူသားသံုးေယာက္တို႔၏ အသက္လုပြဲကား စေခ်ၿပီ။
အလစ္အငိုက္မဟုတ္ပဲ အသင့္ရွိေနၿပီမို႔ လူဆိုးသံုးေယာက္ကို သိဒိၶအလြယ္တကူ မရွင္းႏိုင္။ တစ္ေယာက္ကို ပုတ္ထုတ္လွ်င္ က်န္သည့္ႏွစ္ေယာက္က သူ႔ကို ၀ိုင္းခုတ္တာ ခံရသည္။ လူဆိုးႏွစ္ေယာက္ကို ရွင္းထုတ္ႏိုင္သည့္အခ်ိန္တြင္ သူ႔ကိုယ္ေပၚ၌လဲ ဒဏ္ရာေတြက မနည္းေတာ့။ သို႔ေပမယ့္ သိဒိၶစိတ္မေလွ်ာ့။ ေနာက္ဆံုး က်န္ေနသည့္ ေပသီးရွိရာသို႔ ေျပးကာခုန္အုပ္လိုက္သည္။ သူႏွင့္ေပသီး ထပ္လ်က္သား လဲက်သည္။ ထို႔ေနာက္တြင္ေတာ့ ေပသီးတစ္ေယာက္ ေခါင္းက်ဳိးကာ ၿငိမ္က်သြားသလို သိဒိၶကိုယ္တိုင္လဲ ျပန္မထႏိုင္ေတာ့ေပ။
ျမျမလင္းတစ္ေယာက္ သူမ မ်က္စိေရွ႔မွ ေသြးပ်က္ဖြယ္ျမင္ကြင္းကို ထိတ္လန္႔တၾကား ၾကည့္ေနမိသည္။ သူမ၏ အသိစိတ္က သူမကို ဒီေနရာမွ အျမန္ဆံုးေျပးထြက္သြားဖို႔ တိုက္တြန္းေနသည္။ သို႔ေပမယ့္ သူမေျခေထာက္ေတြသည္ ရြာဘက္သို႔ မေရြ႔လ်ားႏိုင္ပဲ ျဖစ္ေနသည္။ သူမ၏ အၾကည့္က ေပသီးေပၚ ထပ္ကာလဲက်ေနသည့္ ၀ံပုေလြေပၚသို႔ ေရာက္ရွိေနသည္။ သူမ၏ အရွက္ႏွင့္ (ထည့္တြက္မည္ဆိုလွ်င္) အသက္ပါ ဒီ၀ံပုေလြေၾကာင့္ နစ္မြန္းရမည့္ကိန္းမွ လြတ္ခဲ့တာျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ သူမကို ၀င္ကူညီသည့္ ၀ံပုေလြသည္ အသက္မွေတာင္ ရွိပါေသးစ။ ျမျမလင္း၏ ႏုနယ္ေသာ ႏွလံုးသားတြင္ ထူးထူးဆန္းဆန္း ခံစားမႈတစ္ခု ျဖစ္တည္သည္။ သူမ ေျခတစ္လွမ္းစလွမ္းသည္။ တစ္လွမ္း … ႏွစ္လွမ္း .. သံုးလွမ္း။ အေျပးအလႊား လွမ္းသြားသည့္ ျမျမလင္း ေျခေထာက္ေတြ၏ ဦးတည္ရာသည္ ရြာဘက္သို႔ မဟုတ္။ အသက္ကို မွ်င္းမွ်င္းရွဴကာ လဲက်ေနသည့္ ၀ံပုေလြဆီသုိ႔သာ ျဖစ္ေတာ့သည္။
“ျမျမလင္းဟာ က်ဳပ္ သမန္း၀ံပုေလြလို႔ သိသြားခဲ့သည့္တိုင္ က်ဳပ္နားက မခြာခဲ့ဘူး .. သူရဲ႔ ကူညီမႈနဲ႔ပဲ က်ဳပ္ရြာကို ျပန္ေရာက္ခဲ့တယ္ ... က်ဳပ္တို႔ရြာအဖို႔ေတာ့ ျမျမလင္းဟာ ပထမဆံုး အသက္ရွင္လွ်က္ေရာက္လာတဲ့ လူသားဧည့္သည့္လို႔ ဆိုလို႕ရတယ္ ေမာင္သီဟ… အတိုခ်ဳံးၿပီး ေျပာရမယ္ဆိုရင္ေတာ့ က်ဳပ္နဲ႔ျမျမလင္းဟာ အခ်ိန္တိုအတြင္းမွာ ေမတၱာမွ်ခဲ့ၾကတယ္ … အဲဒီေနာက္ေတာ့ ၀ံပုေလြေတြရဲ ႔ထံုးစံကို ေဖာက္ဖ်က္ၿပီး က်ဳပ္ ျမျမလင္းကို လက္ထပ္ခဲ့တယ္“ “ေအာ္ .. ဒီလိုကိုး … ဒါဆို ဘာဆက္ျဖစ္ၾကေသးလဲ ဦးသိဒိၶ..“ “ျဖစ္တာေပါ့ ေမာင္သီဟ .. ျဖစ္တာမွ အႀကီးအက်ယ္ျဖစ္တယ္လို႔ ဆိုလို႔ရတယ္ .. က်ဳပ္နဲ႔ ျမျမလင္းယူၾကတာကို မႀကိဳက္တဲ့ သမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္ေတြ ရွိတယ္ .. ဒါေပမယ့္ က်ဳပ္က ေခါင္းေဆာင္မို႔ သူတို႔ ေျပာမသာၾကဘူး .. ေနာက္ၿပီး က်ဳပ္ကစလိုက္တဲ့အတြက္ က်ဳပ္လိုမ်ဳိး သမန္း၀ံပုေလြေတြနဲ႔ လူေတြယူၾကတာ ေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျဖစ္လာၾကတယ္ ..က်ဳပ္သမီး လင္းသဒၵါလိုမ်ဳိး သမန္း၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း၊ လူတစ္ပိုင္းအႏြယ္ေတြ တိုးပြားလာတယ္ဆိုၾကပါစို႔ .. အဲဒီလိုျဖစ္လာတာနဲ႔အမွ် က်ဳပ္တို႔ရြာအတြင္းမွာ အုပ္စုႏွစ္စုကြဲလာၾကတယ္ .. ပဋိပကၡလဲ က်ိတ္ျဖစ္လာၾကတယ္ .. ေနာက္ဆံုး ထိန္းမႏိုင္တဲ့ တစ္ေန႔မွာေတာ့ လူေတြ၊ သမန္း၀ံပုေလြတစ္ပိုင္းေတြကို ေနရာမေပးခ်င္တဲ့အစုကေနၿပီး က်ဳပ္ကို ပုန္ကန္ခဲ့တယ္ေလ ...“ “ဘာဆက္ျဖစ္ၾကေသးလဲ ... က်ေနာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားေနၿပီဗ်ာ..“ “က်ဳပ္တို႔ေတြ အႀကီးအက်ယ္ တိုက္ခိုက္ခဲ့ၾကတယ္ .. ေျပာရမယ္ဆိုရင္ ပုန္ကန္သူေတြ က်ဳပ္ကို ေခါင္းေဆာင္ေနရာကေန မဖယ္ရွားႏိုင္ခဲ့ပါဘူး .. ဒါေပမယ့္ ေမာင္သီဟ .. သူတို႔ က်ဳပ္ရဲ ႔အသည္းႏွလံုးကိုေတာ့ ထုတ္ယူသြားႏိုင္ခဲ့တယ္ .. ျမျမလင္းဟာ က်ဳပ္ရဲ ႔ေရွ႔မွာပဲ ေသဆံုးသြားခဲ့တယ္ ... က်ဳပ္အသက္ကို ျမျမလင္း ကယ္ခဲ့ေပမယ့္ သူ႔အသက္ကိုေတာ့ က်ဳပ္အကာအကြယ္မေပးႏိုင္ခဲ့ဘူး ...“
သီဟ ဦးသိဒိၶရဲ ႔အျဖစ္ဆိုးအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္သြားသည္။ သူ၏ မ်က္စိထဲတြင္ လင္းသဒၵါ၏ မ်က္ႏွာလွလွေလးကုိ အလိုလိုျမင္ေယာင္လာသည္။ ေၾသာ္ .. သနားစရာေကာင္းလွသည့္ မိခင္မဲ့ ၀ံပုေလြမေလးရယ္ ...။ “အဲဒီေနာက္ ဘာေတြ ဆက္ျဖစ္ၾကေသးလဲ ဦးသိဒိၶ ..“ “က်ဳပ္တို႔ေတြ သဲသဲမဲမဲ တိုက္ခိုက္ၾကေပမယ့္ အရႈံးအႏိုင္ တိတိက်က် အေျဖမေပၚခဲ့ဘူး .. ေနာက္ဆံုးမွာေတာ့ ဆက္တိုက္ေနရင္ ႏွစ္ဖက္စလံုး ေသေၾကပ်က္စီးၾကေတာ့မယ့္ကိန္းမို႔ သေဘာတူညီမႈတစ္ခုနဲ႔ပဲ တုိက္ပြဲကို ရပ္စဲခဲ့တယ္ .. အဲဒီသေဘာတူညီမႈကေတာ့ တျခားမဟုတ္ဘူး ေမာင္သီဟ .. သမန္း၀ံပုေလြနဲ႔လူနဲ႔က ေပါက္ဖြားလာတဲ့ မ်ဳိးဆက္ေတြဟာ မူလသမန္း၀ံပုေလြစစ္စစ္ေတြနဲ႔ တူညီတဲ့ အခြင့္အေရးမရဖို႔ပဲ .. က်ဳပ္သမီး လင္းသဒၵါ အႏွိမ္ခံဘ၀နဲ႔ ႀကီးျပင္းလာရတဲ့ အရင္းခံဟာ အဲဒီက စတာပဲ ေမာင္သီဟ .. ေျပာရမယ္ဆိုရင္ က်ဳပ္ဟာ သမီးေလးတစ္သက္တာလံုးမွာ အေဖေကာင္းတစ္ေယာက္ မဟုတ္ခဲ့ပါဘူး ေမာင္သီဟရယ္ ...“ ဦးသိဒိၶ၏ အသံက ဆိုနင့္သံအျပည့္ႏွင့္ ျဖစ္လာသည္။ သီဟ ဦးသိဒိၶအတြက္ စိတ္မေကာင္းျဖစ္ရျပန္သည္။ ၀ံပုေလြရြာ၏ ေခါင္းေဆာင္တစ္ေယာက္တြင္ ဤကဲ့သို႔ေသာ ဆို႔နင့္ဖြယ္ ေနာက္ေၾကာင္းဇာတ္လမ္းတစ္ခု ရွိလိမ့္မည္ဟု သူထင္မထားခဲ့။ ဦးသိဒိၶ စိတ္သက္သာရာသက္သာေၾကာင္း ျဖစ္ေစဖို႔ သူစကား လမ္းေၾကာင္းေျပာင္းဖို႔ စဥ္းစားလိုက္သည္။
“ဒါနဲ႔ ဦးသိဒိၶ .. က်ေနာ့္ကို လင္းသဒၵါအတြက္ အကူအညီေတာင္းမယ္ဆိုတာ ဘာမ်ားလဲ ..“ “အင္း .. ဒီကိစၥက ေျပာရမယ္ဆိုရင္ .. က်ဳပ္တို႔ေလာကရဲ ႔ကံၾကမၼာနဲ႔ သက္ဆိုင္ေနတယ္လို႔ ဆိုလို႕ရမယ္ ..“ သီဟ နည္းနည္းနားရႈပ္သြားသည္။ လာျပန္ၿပီ ေနာက္ထပ္ လွ်ဳိ ႔၀ွက္ေသာ ကိစၥတစ္ခုဟု စိတ္ထဲမွာ ေတြးမိသည္။ “ေဟာဟိုမွာ လွမ္းျမင္ရတဲ့ လူဦးေခါင္းပံု ေတာင္ကို ေတြ႔လား ေမာင္သီဟ ...“ ဦးသီဟ လက္ညိဳးညႊန္ျပရာသို႔ ၾကည့္မိသည္။ ၀ံပုေလြေတာင္ၾကား၏ ေျမာက္ဘက္အရပ္ ခပ္လွမ္းလွမ္း၌ ဦးသီဟ ေျပာသလို တကယ္ပဲ လူ႔ဦးေခါင္းပံုသ႑ာန္ရွိေသာ ေတာင္တစ္လံုးကို ေတြ႔သည္။ “ေတြ႔တယ္ .. ဦးသိဒိၶ ..“ “အဲဒီ ေတာင္ကုန္းမွာ .. က်ဳပ္တို႔ေလာကမွာ ေလးစားရတဲ့ ေတာင္ေတာ္ရွင္မဆိုတာ ရွိတယ္ ...“ “ေတာင္ေတာ္ရွင္မ?? သူက ဘယ္သူလဲ ...“ “ေတာင္ေတာ္ရွင္မ ဘယ္သူဆိုတာ က်ဳပ္လဲ အေသအခ်ာ မသိၾကဘူး ေမာင္သီဟ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲဆိုေတာ့ ေတာင္ေတာ္ရွင္မကို ဘယ္သူမွ ေတ့ေတ့ဆိုင္ဆိုင္ မျမင္ဖူးၾကဘူး ... ဒါေပမယ့္ ေတာင္ေတာ္ရွင္မရဲ ႔ေဟာၾကားမႈေတြကိုေတာ့ က်ဳပ္တို႔ အေလးအနက္ထားၾကတယ္ .. ဘာျဖစ္လို႔လဲဆုိေတာ့ သူမေျပာတဲ့အေၾကာင္းအရာေတြဟာ မ်ားေသာအျဖင့္ မွန္တာမ်ားလို႔ပဲ .. ဥပမာ ေမာင္သီဟ က်ဳပ္တို႔ဆီေရာက္လာမယ္ဆိုတာကို ေတာင္ေတာ္ရွင္မက ႀကိဳေျပာထားခဲ့တယ္ဆိုရင္ ေမာင္ရင္ အ့ံၾသမလား ..“ “ဗ်ာ .. ဘယ္လို ..“ သီဟ တကယ္ပင္ အံ့ၾသရသည္။ ဒါဆိုလွ်င္ သူႏွင့္ လင္းသဒၵါေတြ႔ဆံုမႈသည္ ႀကံဳႀကိဳက္မႈတစ္ခု မဟုတ္ေတာ့။ ေတာင္ေတာ္ရွင္မ ဘယ္သူဆိုတာကို သူပိုသိခ်င္လာမိသည္။ “ဦးသိဒိၶ .. ဒါဆို ေတာင္ေတာ္ရွင္မက အၾကားအျမင္မ်ား ရေနတာလား .. က်ေနာ္ေတာ့ ေတာ္ေတာ္စိတ္၀င္စားသြားၿပီ ..“ “အဲဒါေတာ့ က်ဳပ္မေျပာတတ္ဘူး ေမာင္သီဟ .. ေမာင္သီဟ သိခ်င္တာေတြကို ေတာင္ေတာ္ရွင္မနဲ႔ ကိုယ္တိုင္ေတြ႔မွပဲ ေမးေပေတာ့ ... ေမာင္သီဟ ေတာင္ေတာ္ရွင္မကိုေတြ႔ဖို႔ က်ဳပ္ လင္းသဒၵါကို အေဖာ္အျဖစ္ထည့္လိုက္မယ္ .. လင္းသဒၵါ လမ္းျပရာေနာက္ကို ေမာင္သီဟ လိုက္သြားဖို႔တစ္ခုသာ က်ဳပ္ကိုကူညီပါ .. အဲဒီလိုဆိုလွ်င္ ေမာင္သီဟ လင္းသဒၵါအတြက္ အကူအညီေပးရာ ေရာက္သလို က်ဳပ္တို႔အတြက္လဲ ကူညီရာက်လိမ့္မယ္ ေမာင္သီဟ .. ဘယ္လိုလဲ .. ကူညီမယ္မဟုတ္လား ...“ “က်ေနာ္က .. ေတာင္ေတာင္ရွင္မကိုေတြ႔ရမယ္ ??? ဘယ္လို ..“ “က်ဳပ္ ဒီထက္ပိုၿပီးေတာ့ ရွင္းမျပႏိုင္ေတာ့ဘူး ေမာင္သီဟ .. ေမာင္သီဟ သိခ်င္တာေတြကို ေတာင္ေတာ္ရွင္မနဲ႔ ေတြ႔မွသာ ေမးပါေတာ့လို႔ က်ဳပ္ေမတၱာရပ္ခံပါတယ္ …“
ဦးသိဒိၶက ဒီလုိဆိုလိုမွေတာ့ သီဟ ဆက္မေမးေတာ့။ သူ၏ နဂိုဗီဇကိုပင္ သူတပါး၏ ကိစၥကို စပ္စုတတ္သူမဟုတ္။ ကိုယ့္မာနႏွင့္ကိုယ္မို႔ မေျပာခ်င္ဘူးဆိုမွေတာ့ မေမးယံုပဲ ရွိေတာ့သည္။ ေတာင္ေတာ္ရွင္မႏွင့္ေတြ႔မွသာ သူသိခ်င္တာေတြကို ေမးရမည္။ အမွန္တကယ္ဆိုလွ်င္ ဘာမွန္းညာမွန္းမသိသည့္ ၀ံပုေလြရြာတြင္ အစကတည္းက သူက ေနခ်င္လွသည္မဟုတ္။ လင္းသဒၵါ ဇြတ္ေခၚလာလို႔သာ သူပါလာခဲ့ရျခင္းျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ သူမႏွင့္အတူ သူ ခရီးအတူ ျပန္သြားရေပဦးမည္။ ဘယ္လိုခရီးစဥ္မွန္းမသိေပမယ့္ လင္းသဒၵါႏွင့္ အတူရွိေနမည့္အျဖစ္ကို ေတြးမိသည္ႏွင့္ သီဟ ရင္ခုန္ႏႈန္းျမန္လာမိသည္။ ဘုရားေရ .. သူ လင္းသဒၵါကိုမ်ား ခ်စ္မိသြားၿပီလား။
“ကဲ .. ေမာင္သီဟ .. က်ဳပ္တို႔လဲ အခ်ိန္ေတာ္ေတာ္ၾကာ စကားေျပာၿပီးဆိုေတာ့ ရြာထဲ ျပန္ၾကရေအာင္ .. ဒီညေတာ့ ေမာင္သီဟ ေကာင္းေကာင္းအနားယူလိုက္ပါ .. မနက္ျဖန္မနက္က်ရင္ လင္းသဒၵါ လာေခၚလိမ့္မယ္ .. ခရီးအတြက္လိုအပ္တာေတြလဲ သူပဲ ျပင္ဆင္ၿပီး ယူလာခဲ့လိမ့္မယ္ ..“ “ေကာင္းၿပီေလ ဦးသိဒိၶ ... ဒါဆိုလဲ ျပန္ၾကတာေပါ့ ..“
ဦးသိဒိၶႏွင့္ သီဟ အလာတုန္းကလမ္းအတိုင္း ရြာထဲသို႔ ျပန္၀င္လာခဲ့သည္။ ၀ံပုေလြရြာ၏ ေခါင္းေဆာင္ႏွင့္တြဲ၍ လွမ္းေလွ်ာက္၀င္လာသည့္ သူ႔ကို ရြာကလူေတြက (သမန္း၀ံပုေလြေတြပါ) ႀကိဳၾကားႀကိဳၾကား လွမ္းၾကည့္ကာေနၾကသည္။ ၀ံပုေလြအမ်ဳိးမ်ဳိး၏ အၾကည့္က တစ္ဦးႏွင့္တစ္ဦး မတူၾကေပမယ့္ သီဟကေတာ့ ဒါေတြကို ဂရုစိုက္မေနေတာ့ပါ။ ဦးသိဒိၶေျပာသလို တစ္ညတာ ေကာင္းေကာင္းအိပ္စက္ အနားယူၿပီး မနက္ျဖန္က်လွ်င္ လင္းသဒၵါႏွင့္ အတူခရီးသြားဖို႔ကိုသာ ႀကိဳတင္စဥ္းစားေနမိသည္။
မသူဇာ သူ႔ကို ေဆးကုေပးခဲ့ေသာ သစ္လံုးအိမ္သို႔ သီဟ ျပန္ေရာက္လာခဲ့သည္။ မသူဇာကို ေတြ႔ရလိမ့္မည္ဟု ထင္ထားေသာ္လဲ အိမ္ထဲတြင္ မည္သူမွ ရွိမေန။ သူလဲေလ်ာင္းခဲ့ရာ ကုတင္ထက္ရွိ စာတစ္ေစာင္ကသာ အသင့္ေစာင့္ေနသည္။ ထူးထူးေထြေထြမဟုတ္။ သူေရမိုးခ်ဳိးဖို႔ အထဲတြင္ျပင္ဆင္ထားသည့္အေၾကာင္းႏွင့္၊ စားပြဲေပၚတြင္ ညစာအတြက္ စားစရာတစ္ခ်ဳိ ႔ထားခဲ့ေၾကာင္းသာ။ သီဟ စာဖတ္ၿပီး တစ္ခ်က္ၿပံဳးသည္။ ၾကည့္ရတာ မသူဇာသည္ တခါပဲ ေက်းဇူးဆပ္ခ်င္ပံုေထာက္သည္။ ေနာက္တစ္ခါ ေက်းဇူးမဆပ္ရေအာင္ လူကိုယ္တိုင္ လာမေတြ႔တာျဖစ္ရမည္။ သီဟ ကိုယ့္အေတြးကိုကိုယ္ သေဘာက်ၿပီး အသင့္ေတြ႔သည့္ စားစရာအခ်ဳိ႔ကို ယူစားၾကသည္။ စားလို႔ေသာက္လို႔ၿပီးလို႔ အနည္းငယ္ နားၿပီးသည့္ေနာက္တြင္ေတာ့ မသူဇာက ေရခ်ဳိးဖို႔အသင့္ျပင္ထားသည္ ဆိုသည့္ အတြင္းခန္းထဲသို႔ ၀င္လာခဲ့ေတာ့သည္။
လင္းသဒၵါ သီဟရွိေနရာ သစ္လံုးအိမ္တံခါး၀နားတြင္ စိတ္လႈပ္ရွားစြာႏွင့္ ရပ္ေနမိသည္။ သူမ ဒီေနရာတြင္ ရပ္ေနသည္မွာ အခ်ိန္အေတာ္ၾကာၿပီဟု ဆုိလို႔ရသည္။ သိုရာတြင္ အခုခ်ိန္ထိ အထဲသို႔ ၀င္သင့္၊ မ၀င္သင့္ သူမစိတ္ထဲတြင္ ဆံုးျဖတ္ခ်က္မက်ေသး။ သီဟႏွင့္ မ်က္ႏွာခ်င္းဆိုင္ရမွာကို လင္းသဒၵါ ကိုယ့္စိတ္ကိုယ္မလံုမလဲျဖစ္ေနေလသည္။
လင္းသဒၵါ၏ ဘ၀တေလွ်ာက္လံုးတြင္ သမန္း၀ံပုေလြေလာကထဲ ၀င္တိုးႏိုင္ေအာင္ ရုန္းကန္ႀကိဳးစားရင္းႏွင့္ အခ်ိန္ကုန္ခဲ့ရသည္။ ၀ံပုေလြရြာေခါင္းေဆာင္၏ သမီးဆိုေပမယ့္၊ သမန္း၀ံပုေလြတစ္ပိုင္း လူတစ္ပိုင္းျဖစ္ေနျခင္းေၾကာင့္ သူမ၏အဆင့္က တကယ့္ေခါင္းေဆာင္တစ္ဦး၏ သမီးအျဖစ္ ရပ္တည္ႏိုင္ျခင္း မရွိခဲ့ပါ။ ထို႔အတြက္ေၾကာင့္ လင္းသဒၵါသည္ လူမွန္းသိတတ္စအရြယ္ကတည္းကပင္ လူေတြကို မုန္းခဲ့သည္။ သီဟကို ေတာနက္ထဲမွာ ေတြ႔စဥ္တုန္းကဆိုလွ်င္ ထိုစိတ္ဓါတ္မ်ားအရင္းခံႏွင့္ ဘယ္လိုမွ ကယ္ဖို႔ စိတ္ကူးမရွိခဲ့ေပ။ အေဖျဖစ္သူကသာ ရြာသို႔ ေခၚလာဖုိ႔ မမွာခဲ့ၿပီးဆုိလွ်င္ အဲဒီေနရာမွာတင္ သူမ ပစ္ထားခဲ့မွာျဖစ္သည္။ အခုေတာ့ သူမေခၚလာခဲ့သည့္လူသားက သူမအသက္ကို ျပန္ကယ္ခဲ့ယံုမက၊ သမန္း၀ံပုေလြေတြႏွင့္ လက္တြဲ၍ပင္ မွင္စာေတြကို တိုက္ထုတ္ခဲ့ေသးသည္။ သီဟသည္ သူမအေဖယံုၾကည္သလိုမ်ား ရာဇ၀င္လာ သူရဲေကာင္းျဖစ္ေနမလား။ သီဟသာ သူရဲေကာင္းဆိုလွ်င္ သူမသည္ သူရဲေကာင္း ျမတ္ႏိုးခ်င္သည့္ ဆႏၵရွိေလသည္။ လင္းသဒၵါ စဥ္းစားရင္းႏွင့္ပင္ သူမအေတြးကို သူမရွက္သြားမိၿပီး ပါးျပင္တစ္ခုလံုး နီရဲတက္သည္။ ဒါသည္ကပင္ လင္းသဒၵါ၏ ဘ၀တြင္ ပထမဦးဆံုးအႀကိမ္အျဖစ္ သူမကိုယ္သူမ မိန္းကေလးတစ္ေယာက္အျဖစ္ စတင္ျမင္လာမိတာျဖစ္သည္။
မနက္ျဖန္ဆိုလွ်င္ လင္းသဒၵါ သီဟကို ဦးသိဒိၶ၏ ခိုင္းေစမႈႏွင့္ ေတာင္ေတာ္ရွင္မဆီသို႔ ေခၚသြားရမည္။ သီဟ ဘယ္သူဆိုတာကို ေတာင္ေတာ္ရွင္မက ေျပာၾကားႏိုင္လိမ့္မည္ဟု သူမအေဖက ယံုၾကည္ထားသည္။ ဖခင္ျဖစ္သူက သူမကို အဘယ္အတြက္ေၾကာင့္ သီဟအား ေတာင္ေတာ္ရွင္မဆီ လိုက္ပို႔ခိုင္းဖို႔ ေရြးခ်ယ္သည္ကို လင္းသဒၵါ နားမလည္ခဲ့ပါ။ သူမ ျငင္းခ်င္လွ်င္ ျငင္းခြင့္ရႏိုင္သည္။ သို႔ေပမယ့္ ထိုတာ၀န္ကို မျငင္းဆန္ခဲ့။ သူမ၏ မသိစိတ္က သီဟႏွင့္ ႏွစ္ေယာက္အတူ ခရီးထြက္ရမည့္ အေရးကို တြယ္တယ္ေနမိခဲ့သည္။ လင္းသဒၵါ သူမေခါင္းကို မသိမသာခါရင္း သီဟႏွင့္ ပတ္သက္သည့္ အေတြးစကို ျဖတ္ေတာက္လိုက္သည္။ အိမ္ေရွ႔ေရာက္ေန႔မွေတာ့ မထူးေတာ့ပါဘူးဟု ဆံုးျဖတ္လိုက္ၿပီး တံခါးခ်ပ္ကို တြန္းဖြင့္လိုက္ေတာ့သည္။
“ဟင္ … လင္းသဒၵါ …“ “အို …“ ေမွ်ာ္လင့္မထားသည့္ အျဖစ္အပ်က္ေၾကာင့္ လင္းသဒၵါေရာ သီဟပါ စကၠန္႔ပိုင္းမွ် ေက်ာက္ရုပ္မ်ားသဖြယ္ ၾကက္ေသေသေနမိၾကသည္။ ပထမဦးဆံုး သတိ၀င္လာသူက သီဟ။ ေရစည္၏ ေဘးတြင္တင္ထားသည့္ towel ကို အျမန္ေကာက္ယူလိုက္ၿပီး ကိုယ္ေအာက္ပိုင္းကို ပတ္လိုက္ရသည္။ ဘယ္လိုပဲျဖစ္ျဖစ္ လင္းသဒၵါ၏ ျမင္ကြင္းထဲတြင္ ဆပ္ျပာျမဳပ္တေဖြးေဖြးေအာက္မွ မာေတာင္ေနသည့္ အေခ်ာင္းႀကီး၏ ပံုရိပ္က ခ်က္ခ်င္းေပ်ာက္မသြားေခ်။ လင္းသဒၵါ သူမႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ေလးကို မသိမသာကိုက္ၿပီး မ်က္လံုးတစ္ခ်က္၀င့္ကာ သီဟကိုၾကည့္သည္။ သူမအၾကည့္က ရႊန္းလဲ့ကာ အဓိပၸါယ္ပါပါျဖစ္ေနသျဖင့္ သီဟ မ်က္ခံုးတစ္ခ်က္ပင့္ၿပီး ႏႈတ္ခမ္းေထာင့္ကိုေကြး၍ ၿပံဳးသည္။
“ဘာကိစၥမ်ား ရွိလို႔လဲ .. လင္းသဒၵါ ..“ “ကိ ..စၥ .. ေၾသာ္ .. ရွိ .. ရွိတယ္ … ဟို .. မနက္ျဖန္ ခရီးအတြက္ .. ေျပာခ်င္လို႔ .. က်မ အ.. အျပင္ကေန ေစာင့္ေနမယ္ ..“ လင္းသဒၵါ အေယာင္အမွားမွားႏွင့္ စကားေတြေျပာၿပီး ခ်က္ခ်င္းေနာက္ျပန္လွည့္ကာ ေျပးထြက္လာခဲ့သည္။ အိမ္ထဲမွ အိမ္ျပင္ ဘယ္ေလာက္မွ ေ၀းသည္မဟုတ္သည့္တိုင္ အိမ္ျပင္ေရာက္သည့္အခ်ိန္၌ သူမ ေမာဟိုက္ကာေနသည္။ တံခါး၀နားရွိ သစ္လံုးနံရံကို ေက်ာကပ္ကာမွီထားရင္း အသက္ရွဴမႈ ပံုမွန္ျဖစ္ေအာင္ ျပန္ႀကိဳးစားရသည္။ လင္းသဒၵါ .. သူမ ရင္ခုန္ႏႈန္း ျမန္ေနပါသည္။ ထို႔အျပင္ သူမ၏ တကိုယ္လံုးသည္လဲ ထူးထူးဆန္းဆန္း ပူေႏြးလွ်က္ရွိသည္။ လင္းသဒၵါ သူမ၏ လက္ဖ၀ါးႏွစ္ဖက္ကို ပြတ္ေခ်လွ်က္က စိတ္လႈပ္ရွားမႈကို ထိန္းခ်ဳပ္ေနရသည္။ ေတာ္ေသးသည္။ သီဟက ခ်က္ခ်င္း လိုက္ထြက္မလာသည့္အတြက္ သူ အ၀တ္အစားလဲကာ အျပင္ထြက္လာသည့္အခ်ိန္တြင္ လင္းသဒၵါ အေတာ္တည္ၿငိမ္ေနၿပီျဖစ္သည္။
“က်မ .. ေနာက္လိုက္ခဲ့ပါ …“ လင္းသဒၵါဆီမွ စကားတစ္ခြန္းသာ ၾကားရၿပီးေနာက္ ေနာက္ထပ္ ဘာစကားမွ မၾကားရေတာ့ပါ။ သူ႔ကို ေက်ာခိုင္း၍သာ ရြာလမ္းအတုိင္း ျပန္ေလွ်ာက္သြားသည္ကို သီဟေတြ႔ေနရသည္။ ပံုမွန္အတိုင္းသာဆိုလွ်င္ သီဟ လင္းသဒၵါကို စကားစကာေျပာရင္း ရင္းႏွီးဖို႔အတြက္ လမ္းစရွာမိမွာ ျဖစ္ေသာ္လဲ၊ အိမ္ထဲတြင္ ႀကံဳေတြ႔ခဲ့ရသည့္ အေျခအေနေၾကာင့္ မ်က္ႏွာပူသလိုျဖစ္ကာ စကားမေျပာျဖစ္။ တိုက္တိုက္ဆိုင္ဆိုင္ သူ႔ေကာင္ကို ပြတ္တိုက္ကာ စိတ္ကူးယဥ္ေနသည့္အခ်ိန္မွ ေရာက္လာရသည့္လို႔။ အကယ္၍မ်ား သူေရခ်ဳိးရင္း စိတ္ကူးယဥ္ေနသည့္ သူဟာ လင္းသဒၵါမ်ား ျဖစ္ေနခဲ့တယ္လို႔ သူမ သိသြားလွ်င္ သူ႔အေပၚ ဘယ္လိုသေဘာထားမည္မသိ။ မသဲမကြဲ ည၏ အလင္းေရာင္ေအာက္တြင္ ျမင္ေနရသည့္ လင္းသဒၵါ၏ ေနာက္ပိုင္းအလွကို ၾကည့္ကာ သီဟ စိတ္လႈပ္ရွားလာမိသည္။
တိတ္တိတ္ဆိတ္ဆိတ္ႏွင့္ပင္ ႏွစ္ဦးသား ေလွ်ာက္လာၾကရာ မ်ားမၾကာမီပင္ လင္းသဒၵါ ဦးတည္ရာေနရာသို႔ ေရာက္လာခဲ့သည္။ ထည္ထည္၀ါ၀ါ ရွိလွသည့္ အိမ္တစ္လံုး။ သူ႔ကို တစ္ခ်က္လွည့္ၾကည့္ၿပီး လင္းသဒၵါ အထဲသို႔ ၀င္သြားသည္။ သီဟ လိုက္၀င္သြားသည္။ သစ္လံုးအိမ္သည္ အျပင္ဘက္တြင္ အခန္႔သားျဖစ္ေသာ္လဲ အထဲ၌မူ အခန္းဖြဲ႔ထားျခင္းမရွိပဲ Hall ခ်ည္းသပ္သပ္ျဖစ္သည္။ အိမ္ေထာင္ ပရိေဘာဂလဲ မ်ားမ်ားစားစား မရွိေခ်။ အိမ္၏အလယ္၌ ကုတင္တစ္လံုးရွိၿပီး၊ ထိုကုတင္၏အနီး၌ စားပြဲတစ္လံုးရွိသည္။ စားပြဲေပၚတြင္ ရွိေနသည့္ ပစၥည္းမ်ားကို ျမင္လိုက္ေတာ့မွ လင္းသဒၵါ ဘာျဖစ္လို႔ သူ႔ကို ဒီေခၚလာလဲဆိုတာကို သီဟ နားလည္လိုက္သည္။ သူ႔ေသနတ္ႏွင့္ စစ္ေက်ာပိုးအိတ္ထဲမွ ပစၥည္းေတြကို ထိုစားပြဲေပၚ၌ စုပံုကာတင္ထားသည္။ လင္းသဒၵါသည္ သူ႔ကို မနက္ျဖန္ခရီးစဥ္အတြက္ ႀကိဳတင္ျပင္ဆင္ထားေစခ်င္သည့္ သေဘာရွိပံုရသည္။
ႏွစ္ေယာက္သား တစ္အိမ္ထဲတြင္ အတူရွိကာေနသျဖင့္ ဒီအတိုင္း စကားမေျပာပဲေနလို႔မေကာင္းဟု သီဟေတြးမိသည္။ လင္းသဒၵါဘက္လွည့္ကာ စကားစေျပာဖို႔ ျပင္သည္။ သို႔ေသာ္ လင္းသဒၵါထံမွ ထင္မွတ္မထားသည့္ တံု႔ျပန္မႈႏွင့္ရင္ဆိုင္ရသည္။ လင္းသဒၵါ၏ ေျခေထာက္တစ္ဖက္က ေျမာက္တက္လာၿပီး သူ႔ခါးကို ပစ္ကန္သည္။
No comments:
Post a Comment